Wpis12

Gdy się obudziłem Aisha spała obok mnie (do niczego nie doszło, żeby ktoś nie zabrnął za daleko z fantazją). Wstałem po cichu, przykryłem ją, ucałowałem w policzek i zająłem się sobą. Dwa dni jeszcze. Była wczesna godzina. Udałem się na Podziemia z testować mój pierścień w praktyce.
Jak już skończyłem sprawdzania moich nowych możliwości wróciłem do Hamel i udałem się do gildii. Podczas pracy nękała ciągle mnie wczorajsza rozmowa z Lorienem. Powinienem im powiedzieć czy nie? Jak oni potem będą mnie traktować? Właśnie muszę wybrać się do świata demonów i wyjaśnić to. Kilka godzin później przyszła Zeki sprawdzić jak sobie radzę. Przy okazji zabrała to, po co głównie przyszła, chwila przyjemności każdemu się należy. Pomimo tego wszystkiego zauważyła, że czymś się martwię. Usiadła na kolanach i głaskała mnie po głowie.
-Co się dzieje misiek? Strasznie zmartwiony jesteś od wczoraj.
-Myślę nad czymś. Zapewne słyszałaś o tym, że w Hamel jest pan demonów.
-No coś Penentio mówił o tym, a co?
-Podejrzewa, że to ja. - Zekira na moment zamarła w bezruchu i patrzała na mnie zdziwiona.
-Żartujesz chyba? - pokręciłem głową,a Aisha zaczęła nerwowo stukać palcem o ramię. - Nie wierzę w to. On jest nienormalny. - spojrzałem na nią i coś w środku mnie zabolało, przecież ja ją jak i resztę okłamuje. Tylko dlaczego, czego się boję? Odrzucenia? Kary? Zeki patrzała na mnie, po czym zmrużyła lekko oczy. - O czymś nie wiem?
-Obiecaj, że nikomu nie powiesz. - kiwnęła głową. Wstałem z nią i przytuliłem ją do siebie. - Penentio dobrze myśli. To ja jestem panem demonów. - spojrzałem na nią poważnym wzrokiem, a ona była w szoku. Wytłumaczyłem jej wszystko i po tych wiadomościach strasznie zbladła.
-Ty jesteś... dlaczego... jak... -osunęła mi się w ramionach i złapała za głowę. Nie wyglądała za dobrze. Wziąłem ja na ręce i położyłem na kanapie.
-Odpocznij i proszę Cię, nikomu o tym nie mów, bo będziemy mieli wszyscy kłopoty.
Kiwnęła głową, a ja poszedłem po szklankę wody. Gdy wróciłem nadal była w takim samym złym stanie. Odłożyłem szklankę na stół i usiadłem koło niej, głaszcząc ją po policzku. Pewnie ma masę pytań odnośnie tego, ale póki co niech dojdzie do siebie. Kilka minut później zasnęła, a ja wróciłem do swoich obowiązków.
Zbliżał się wieczór. Zeki dopiero teraz się obudziła. Od razu zaprzestałem swoje zajęcia i podszedłem do niej. Wyglądała już dużo lepiej. Zapytałem ją czy wszystko już dobrze. Kiwnęła głową po czym dodała, że nie jest w porządku, bo ją okłamywałem. Zaczęła pytać o inne szczegóły. Na wszystko jej odpowiadałem i na końcu przeprosiłem ją za to, ale nie mogłem o tym powiedzieć nikomu. Nadal nie powinienem, bo narażam siebie i przyjaciół. Zrozumiała to i przytuliła się mówiąc, że bez względu na wszystko, zawsze będzie przy mnie. Ulżyło mi trochę.
Po kontroli odprowadziłem Aishe do jej domu, a potem wróciłem do swojej willy. Tam powiedziałem Śnieżynce o wszystkim, co się wydarzyło. Nie umiała wydusić słowa z siebie i skończyło się na tym, że zaczęła się po mnie wydzierać, za rozpowiadanie takich rzeczy. Szybko ją uciszyłem i kazałem otworzyć bramę do demonów.
W ich świecie przywołałem mroczne moce i wraz z Wyrocznią udaliśmy się do zamku. W środku co chwile mijałem wojowników, generałów i innych, którzy na mój widok kłaniali się na wyraz szacunku do mnie. W sali głównej, spotkałem Avalaca i kazałem zebrać wszystkie demony, bo mam coś do przekazania. Od razu wyszedł, a ja zająłem miejsce na tronie, a obok stanęła Śnieżynka. Kilkanaście minut później zebrały się wszystkie demony i uklękli na powitanie recytując litanie powitalną. Gdy skończyli kazałem im wstać i poprosiłem Isse by wyszła na środek.
-Co robiłaś dwa dni temu w Hamel?
-Sprawdzałam czy miasto jest bezpieczne i czy nie ma sługusów Rana.
-Kto Ci dał na to pozwolenie?
-Nikt.
-Nikt... - wstałem i podszedłem do niej. Skierowałem się do wszystkich zgromadzonych. - Chcę wam wszystkim oznajmić, iż dzięki Issabel jestem podejrzany o to, że zadaję się z wami, demonami, które zaatakowały Hamel jak i inne miasta. - rozległa się burza dyskusji i zrobiło się gwarno. Padały różne słowa, nawet o tym że Issa powinna ponieść karę śmierci. Dźwignąłem lekko rękę do góry i zamilkli. - Issa poniesie karę, sam się tym zajmę, jednakże teraz nie będę mógł przychodzić i na ten czas, aż znikną zarzuty względem mnie władze obejmuje Avalac. Wszyscy, bez wyjątku mają zakaz pojawiania się na ternach Hamel czy innych miast z Elios. A teraz możecie się rozejść.
Każdy poszedł zająć się swoimi sprawami, a ja szarpnąłem Isse za ramię i udałem się z nią do sali tortur. Zamknąłem drzwi na klucz i kazałem usiąść. Męczenie jej fizycznie nie przyniesie skutków, więc postanowiłem pomęczyć ją psychicznie. Po dziesięciu minutach już dalej nie była w stanie kontynuować rozmowy. Na koniec rzuciłem jej by to przemyślała i wróciłem do sali głównej. Tam razem z Śnieżynką wróciliśmy do domu.