Minął gdzieś z tydzień czasu, od kiedy dowiedziałem się o
śmierci ojca. Było mi ciężko, w sumie nadal jest. Miałem nadzieję, że żyje, że
znowu go zobaczę, że wróci wszystko do normy. Jak widać były to tylko marzenia
dziecka, które chce wieść spokojne życie. Przyjaciele starali się dotrzymywać
mi towarzystwa i jakoś podtrzymywać mnie na duchu bym nie popadł w depresję.
Zwłaszcza Rena, ciągle była przy mnie, podobnie Maya gdy już wróciła do siebie.
Zawsze myślałem, iż Rena przesadza z tą nadopiekuńczością, że jest wredna i w
ogóle, jednak to właśnie ona głównie dodawała mi sił do dalszego życia. Jej
słowa, rady, wszystko… Teraz pozostali mi tylko oni i moja Maya, jednak czy tak
jest dobrze? Zawsze na nich polegałem, starałem się dotrzymywać im kroku,
jednak może ja nie zasługuje na to? Może w końcu powinienem coś z tym zrobić?
Wziąć się w końcu w garść i zacząć samemu sobie radzić, a nie ciągle polegać na
innych.
Pogrzeb ojca przebiegł bez żadnych komplikacji. Całe Hamel
nawet wojownicy, co zostali wysłani gdzie indziej powrócili specjalnie na to
wydarzenie. Było wielu ludzi, którzy faktycznie bardzo to przeżyli. Głównym
problemem teraz jest, kto ma objąć władzę. Ja jestem za młody, nawet nie
zamierzam nigdy zostać żadnym władcą. To nie dla mnie, po prostu… Poprosiłem doradcę
mojego ojca, czy mógłby przejąć władzę, do czasu aż nie znajdzie się jakiś
odpowiedni kandydat na te funkcję. Zgodził się i szczerze mu za to dziękowałem.
Po powrocie do Sander siedziałem głównie w moim pokoju,
nigdzie praktycznie nie wychodząc. Nawet na dzienne misję nie miałem ochoty,
pomimo przekonywań Elsworda. Głównie myślałem co robić teraz, jak zachować się,
jak mam dalej walczyć skoro… Straciłem cel w tych walkach. Obrona innych, są
inni, mi zależało na odzyskaniu ojca, a teraz… W tych rozterkach i szukaniu
dziury w całym ratowała mnie Rena. Jakoś dzięki niej wracały powoli mi siły i
jakaś motywacja do życia. Podobnie Maya starała się mnie podtrzymywać na duchu.
Na kilka dni została w Sander i pilnowała mnie bym jakiejś głupoty nie zrobił
oraz wspierała cały czas. Dobrze, że jest przy mnie. Przy okazji mogłem z nią
porozmawiać o nas, czy jest jej dobrze ze mną i inne. Bałem się tego po tym, co
tamten idiota powiedział. Na szczęście niepotrzebnie tyle się martwiłem, aż
sama ona strasznie była obrażona za to, jednak szybko minął jej humorek i dzień
mijał w miarę normalnie.
Gdy już wróciłem do siebie i Maya wyjechała postanowiłem
zmienić wszystko. Koniec z poleganiem na przyjaciołach. Od teraz sam sobie będę
radził. W specjalnej skrzyni miałem schowany zwój, który podwyższa siłę mojej
broni. Jest poziomu 9-tego, więc jak to wsadzę do mojej broni to… Nie czekając
dłużej, z pewnością siebie wyruszyłem do kowala w Sander. Tam zapytał mnie, czy
czegoś potrzebuje. Dałem mu działo i zwój. Był zszokowany na jego widok.
Powiedziałem by szybko się z tym uporał, bo mam sporo do zrobienia dzisiaj. Nie
odpowiedział nic tylko zabrał się do roboty. Po kilkunastu minutach moja broń
mieniła się mocną poświatą światła. Podziękowałem mu, zapłaciłem i wyruszyłem
na pierwszy sekret sam.
Tak jak przypuszczałem. Siła mojego Destroyera gwałtownie
się zwiększyła. Sam główny przeciwnik został pokonany przy pomocy Carpeta i
wzmocnieniu magii. Potem udałem się na kolejną mapę sekretową, tym razem smoka.
Też obyło się bez zbędnych problemów i gdy tylko skończyłem wyruszyłem na
Henira. Bez Elsworda tym razem, jednak nie narzekałem. Czas wykonywania oraz
ludzie z grup byli sympatyczni i przyjemnie czas zleciał. Oczywiście nie obyło
się bez pytań na jakim poziomie mam swoją broń, bo jednak czystki robił aż za
duże.
Po powrocie do pałacu Ammo zapytał mnie gdzie byłem.
Powiedziałem mu co robiłem i potem skierował wzrok na działo. Też mu
odpowiedziałem co zrobiłem z moją bronią.
-Ukrywałeś zwój poziomu dziewiątego przez taki szmat czasu?
-Tak, chciałem go użyć przy kolejnym crafcie, jednak uznałem
iż nadszedł czas bym trochę się usamodzielnił i zaczął radzić sobie sam ze
swoim zdobytym doświadczeniem.
-Ok fajnie, że chcesz coś zmienić. Tylko żebyś nie dostał świra
z tego powodu. Pamiętaj, pomagamy sobie bezinteresownie od tego są przyjaciele
i bez względu na wszystko dalej będą z tobą współpracować.
-Dobra, tylko nie płacz jak zostaniesz w tyle.
-Hoo odważne słowa. – przywołał Cornwella i ten jego
uśmieszek. Już wiedziałem co zaproponuje. – Trening panie Seiker?
-Z chęcią.
Trzeba przyznać, ze z nowym poziomem broni walki są
łatwiejsze. Walka z Elswordem była wyrównana i wesoło spędziliśmy resztę dnia.
Czas wziąć przyszłość w swoje ręce. Nie będę już dla nikogo
ciężarem. Teraz nadszedł czas, bym to ja nabrał sił i pewności siebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz