Wpis9

Nie wierzyłem w to co się działo. Moja siostra po tak długim czasie się odnalazła. Byłem szczęśliwy, ulżyło mi gdy ją zobaczyłem. Vanessa z wielką radością i łzami w oczach przywitała się z Elesis. Wróciliśmy do miasta i tam kierowaliśmy się do domu niebieskowłosej.  Rozgadana była z moją siostrą, a ja wraz z resztę szliśmy za nimi. Rena i Aisha pytały o Elesis. Starałem się odpowiadać na ich pytania. Wszystko było jakby z bajki, jednak z czasem zauważyłem, iż Chung szedł całkowicie z tyłu. Jakby go nic nie interesowało. Zapytałem go, czy wszystko w porządku. Spojrzał na mnie obojętnym wzrokiem i kiwnął głową. Coś i tak mi nie pasowało.

U Vanessy, ona wraz z moją siostrą zaczęły wspominać stare czasy, gdy wspólnie walczyły. Siedzieliśmy obok i słuchaliśmy je. Z czasem Elesis zapytała mnie, czy mogę z nią porozmawiać na osobności. Zgodziłem się i wyszliśmy na zewnątrz. Oparłem się o ścianę i chwile potem sis położyła dłoń na mojej głowie i zrobiła mi większą szopę na głowie jak miałem.

-Ej no co robisz. – zaśmiała się i dała pstryczek w czoło.

-Już nawet siostra nie może cię dotknąć?

-Dotknąć, a rozkopać mi fryzurę to dwie sprawy. – przetarłem ręką po czole i zauważyłem, że dziwnie zaczęła się przyglądać. – Co znowu?

-Wyrosłeś za ten cały czas. Nie spodziewałam się, że wyrośnie z ciebie coś takiego. Zapewne masz już dziewczynę.

-Taa, powiedzmy. – uśmiechnęła się i usiadła obok na fotelu. – Gdzie byłaś przez ten cały czas?

-Tu i tam się podróżowało, trenowało i takie tam.

-Mogłaś dać jakieś oznaki życia. Martwiliśmy się o ciebie. Zniknęłaś tak nagle podczas misji…

-Tak, wiem. Mój błąd. Przepraszam.

-Dowiedziałaś się coś na temat tamtego gościa?

-Dowiedziałam to mało powiedziane. Gdy tylko uzyskałam informacje na jego temat i demonów od razu wyruszyłam do walki z nimi. To było wtedy, tego dnia gdy zaginęłam według was. – spojrzałem na nią i zadawałem sobie pytanie, czy zdawała sobie sprawę jak bardzo nas zmartwiła. – Demonów końca nie było widać, więc ruszyłam za nimi. Potem byłam wykończona ciągłą walką z nimi i zatrzymałam się w Sander.

-Sander?! Żartujesz sobie? – dlaczego nikt nic nie powiedział o niej?! To są jakieś żarty!

-Ta, takie miasto na pustyni. Pewnie słyszałeś o nim.

-Słyszałem? Od dłuższego czasu w nim przebywam i walczymy z demonami.

-Ah, więc to tak. – wstała i przeciągnęła się. – W Sander trenowałam by stać się silniejsza. Pomagałam wojskom pozbywać się demonów, co wkraczały na nasze terytorium, a potem znowu wyruszyłam w podróż. Tym razem do Altery. Tam dalej trenowałam i spotkałam pewnego człowieka, w białym płaszczu i krótkimi, czarnymi włosami. Pomógł mi ulepszyć jedną z moich technik i gdy ją ukończyłam zaczęłam wracać do Belder. Po drodze zabijało się demony, było ich mniej niż zwykle. Jakby ktoś już ich wszystkich wyrżnął. Zgaduje, że to wy. – spojrzała na mnie i się uśmiechnęła. Odwróciłem wzrok i spojrzałem w niebo. – Przy okazji, w miastach co byłam mówili mi o tobie i twojej grupie. Staliście się znani. Cieszyłam się, słysząc o tobie i reszcie tyle miłych rzeczy. Podobno jeszcze u was jest następca tronu Hamel, prawda to?

-Tak, to ten chłopak z działem.

-Ah, faktycznie. Przecież Hamel specjalizuje się w artylerzystach. Kontynuując, wybrałam się potem z powrotem do Belder. Niepokoił mnie fakt, że wyczuwałam duże skupisko demonów. Gdy dotarłam na miejsce, spotkałam grupy wojowników walczących z nimi. Pomogłam im, a potem skierowałam się na główne pole walki, tam gdzie wy walczyliście. Potem wiemy co było.

-Ta… Dzięki za pomoc…

-Oh nie ma sprawy, zawsze będę cię ratować gdy będzie taka potrzeba. – zaśmiała się i znowu pogłaskała po głowie. Uśmiechnąłem się i zastanawiałem się, czy to aby nie sen. Chwile potem wpadła Aisha.

-Elsword podobno masz coś dla mnie. – podeszła i założyła ręce.

-He? A o to chodzi. – z tego wszystkiego zapomniałem jej dać zgodę na uczestnictwo w nowym treningu.

-Ah i przepraszam, że wam przeszkadzam.

-Nic się nie stało moja droga. – Elesis zawsze dobiera takie słowa podczas rozmowy, że… Oddałem kartkę Zeki, a ona podziękowała i przytuliła się. – To twoja dziewczyna?

-Ta.

-A no. – uśmiechnęła się szczęśliwa i zawiesiła ręce na szyi.

-Mam nadzieje, że zbyt dużych problemów nie sprawia.

-Prawie żadnych, prawda? – spojrzała na mnie i pocałowała w policzek.

-Ta w przeciwieństwie do ciebie. – zaśmialiśmy się, a ona trochę się zdenerwowała. Już chciała uderzyć mnie w głowę. Złapałem ją za rękę i pocałowałem w czoło. – Bez przemocy Zeki.

Wróciliśmy potem do reszty i gadaliśmy o wszystkim, co przyszło nam do głowy. Aż dziw, Ara była bardzo rozmowna. Szybko znalazła kontakt z Elesis i nawijały jak najęte. Z tego całego grona zauważyłem, iż Chung był strasznie zamyślony i smutny. Jakby się nad tym zastanowić. Niedawno był pogrzeb jego ojca, ostatnia bliska osoba z jego rodziny. A tu nagle pojawia się moja siostra. Coś czuje, że z tego powodu jest mu ciężko. Po jakimś czasie opuścił nasze grono i skierował się na zewnątrz. Poszedłem za nim. Usiadł na poręczy i wpatrywał się w niebo.

-Lorien w porządku? – stanąłem obok niego i dostrzegłem jak łza mu po policzku spływa.

-Jak ma być w porządku? Niedawno straciłem ostatnią bliską mi osobę, a ty? Ty odnalazłeś swoją siostrę. Jak mam się z tym czuć?! – wykrzyczał i spojrzał na mnie wrogiem i smutnym spojrzeniem. Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Miał rację. – Wracaj tam i ciesz się, że się odnalazła, a nie się mną przejmujesz.

-Jesteśmy przyjaciółmi. Jak mam cię zostawić w takim stanie co?! Wracamy razem albo w ogóle.

-Głupi jesteś.

-Może, ale o przyjaciół się dba. Przypomnę ci, że w pewien sposób tworzymy rodzinę. Może i nie taką jak posiadamy, ale jest ona wyjątkowa na swój sposób!

-Na co mi taka rodzina, jak moja biologiczna jest martwa! Gdzie niby mam wrócić?! Do kogo, jak skończy się to piekło!? – wstał i złapał mnie za ubrania. – Powiedz mi! Kto będzie czekać na mnie gdy skończy się misja?!

-Są osoby, które na ciebie czekają i żyłeś z nimi przez większość czasu. Nie jest tak!? Racja, nie masz już nikogo z rodziny i to boli! Tak cholera, zdaje sobie z tego sprawę. – złapałem go za rękę, co mnie trzymał i zdjąłem z siebie. Przez chwile nastała cisza. Nie wiedziałem, co powiedzieć już. Sytuacja w jego przypadku jest najgorsza z wszystkich. – Lorien słuchaj ja… chciałbym ci jakoś pomóc, ale wiem, że wszystkie starania pójdą na marne. Rodziny, tego co najważniejsza ci nie przywrócę.

-Więc widzisz. Nie wiesz jakie piekło teraz przechodzę! Nie wiesz ile uczuć mną targa od środka! – jego głos był cały roztrzęsiony. – Odpuść sobie.

Minął mnie i wrócił do domu. Ciężko mi było. Jeden z nas cierpi i to bardzo, a my nic na to poradzić nie możemy. Trzeba coś wymyślić, tylko pytanie co.